Σε μια εποχή που κάθε υπουργός που «σέβεται τον εαυτό του» αναζητά και τα ισοδύναμα του τομέα του, ώστε δήθεν να αποκρούσει τα μέτρα του μνημονίου, η ιστορία της καπνοκαλλιέργειας στην Ελλάδα είναι διδακτική.
Άλλωστε οι
«ξύπνιοι», υμνητές της μη προσπάθειας, που
σκαρφίζονται ισοδύναμα δια πάσα νόσο νομίζοντας ότι θα ξεγελάσουν τους
«κουτόφραγκους» δεν εμφανίστηκαν στην Ελλάδα το 2015 κατά την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ήταν εδώ πάντα.
Απλά τα πρόσωπα άλλαζαν, σχεδόν όλα τους
θλιβερά κατάλοιπα, της Ελλάδας που δήθεν
«μεγαλουργεί» με την καπατσοσύνη της.
Το 2005, την εποχή της
«επανίδρυσης», η τότε κυβέρνηση κλήθηκε να διαχειριστεί την μεταρρύθμιση της
Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στον τομέα του καπνού. Οι προτάσεις που έγιναν τότε προς τις καπνοπαραγωγικές χώρες από την Κομισιόν ήταν
δύο:
Η μια προέβλεπε την μερική αποδέσμευση της επιδότησης από την παραγωγή και
η δεύτερη την απόσυρση της χώρας από την καπνοκαλλιέργεια με αντάλλαγμα την παροχή ενός
επιδόματος στους παραγωγούς για να σταματήσουν την εν λόγω καλλιέργεια.
Η απάντηση από την μεγαλύτερη τότε καπνοπαραγωγός χώρα (μαζί με την Ιταλία) ήταν για την Κομισιόν προφανής. Άλλωστε στόχος της ήταν να μειωθεί στο πλαίσιο της αντικαπνιστικής υστερίας η ευρωπαϊκή παραγωγή σε χώρες που ο καπνός δεν έπαιζε κάποιο σημαντικό ρόλο στο
ΑΕΠ τους, όπως η Αυστρία, το Βέλγιο, η Πορτογαλία και το Λουξεμβούργο.