ΤΑΚΗΣ ΚΑΡΝΑΒΑΣ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΒΑΡΔΟΣ.20 Ιουλίου 1999

Σαν σήμερα στις 20 Ιουλίου 1999 "έφυγε" από κοντά μας ο Τάκης Καρναβάς .

.ενα αηδονι τρυπωσε στον κηπο μας μεσα στις μηλιες. ας δουμε τον ανθρωπο σαν αυτο που μας μαγεψε, και οχι αυτο, που ειναι η αφηγηση της Ιστοριας του

τραγουδαγε χωρις παυση,βογγουσε,εκλαιγε,παραπονο,περηφανεια,πικρα,για τη φτωχεια,για τη

ξενιτεια,για την αδικια, »τωρα ειναι να τον ακουσεις τον Τακη,κατι παθαινει,βογγαει»,

βγαινει απο μεσα του ολος ο καημος, το παραπονο για τον

κοσμο και τη ζωη,για τη ζωη μας,

η φωνη του βαλσαμο παρηγορια κι ελπιδα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ (ΤΑΚΗΣ) ΚΑΡΝΑΒΑΣ, γεννήθηκε στις
  03-04-1936
ενα αφιέρωμα του  Κώστα  Χαμπαίου.

δύο λόγια  γιά  τον σπουδαίο αυτό   δημοτικό  βάρδο  σαν  μικρή προσφορά  στη μνήμη  του.
Τιμώντας  και την μνήμη  του  πατέρα  μου  θα  ξεκινήσω  με  δύο λόγια  δικά  του   σχετικά  με τον Τάκη Καρναβά .

Ο αγαπησιάρης βοσκός και το ροκφόρ

ΠΑΡΙΣΙ. Τρίτο τυρί στον κόσμο, μετά τη φέτα και την παρμεζάνα σε πωλήσεις,
 το ροκφόρ είναι ένα από τα πιο γνωστά τυριά, που υπάρχουν, και παράγεται στο γαλλικό Νότο. Το «τυρί των βασιλιάδων» γι’ άλλους είναι αγαπημένο έδεσμα, με λεπτή, απίστευτη γεύση, γι΄ άλλους αντιπαθέστατο μόνο και μόνο από την όψη του, από τη χαρακτηριστική μπλε μούχλα του. Φανατικό κοινό έχει και στη χώρα μας.
Το ροκφόρ παράγεται από γάλα προβάτου, και ωριμάζει στις φυσικές σπηλιές Καμπαλού στην περιοχή Ροκφόρ συρ Σουλζόν.
 Υπάρχουν κι άλλα παρόμοια τυριά, όπως το μπλε τυρί Δανίας ή Γερμανίας αλλά ΠΟΠ αναγνωρίζεται μόνο το γαλλικό στην κοινοτική νομοθεσία. Το τυρί αυτό οφείλει την ύπαρξή του στο μύκητα Penicillium roquefortis. Η ιστορία λέει πως ένας βοσκός που φυλούσε το κοπάδι του σ΄ ένα μέρος που λέγεται βουνό Κομπαλού είδε μια όμορφη κοπέλα να περνάει.
 Ο αγαπησιάρης βοσκός παράτησε σύξυλο το βιος του και το κοπάδι του, να το φυλάει ο σκύλος και ψωμί και πηγμένο γάλα. Κατά την επιστροφή του, είδε ψωμί με μούχλα και τυρί με μούχλα. Κι έτσι έμελε να γεννηθεί το ροκφόρ στην περιοχή, που έχει ιδιαίτερο άρωμα και γεύση, το οποίο χρεώνεται στο βουτυρικό (βουτανικό) οξύ.

Το κατσίκι του… παππού Αριστοφάνη

Ποιό άραγε ελληνικό μουσικό όργανο με οξύ και διαπεραστικό ήχο, κατεξοχήν αγροτικό, μας συνδέει πολιτισμικά με τη Φιλανδία, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, τη Γαλλία και την Αίγυπτο; Όχι, δεν είναι η κιθάρα.